ἡ γλαῦξ ἐπὶ χαράγματος ἢ τετραδράχμου, ὡς Φιλόχορος· ἐκλήθη δὲ τὸ νόμισμα τὸ τετράδραχμον τότε [ἡ] γλαῦξ· ἦν γὰρ ἡ γλαῦξ ἐπίσημον καὶ πρόσωπον Ἀθηνᾶς, τῶν προτέρων διδράχμων ὄντων, ἐπίσημον δὲ βοῦν ἐχόντων.
Plutarch, Solon, c. 15.
Hultsch, Reliquiae Scriptorum Metrologicorum, I. 301, τὸ δὲ γαρ’ Ὁμήρῳ τάλαντον ἴσον ἐδύνατο τῷ μετὰ ταῦτα Δαρεικῷ. ἄγει δ’ οὖν τὸ χρυσοῦν τάλαντον Ἀττικὰς δραχμὰς β’, γράμματα ζ’, τετάρτας δηλαδὴ τεσσάρας.
Iliad, XVIII. 507, 8, κεῖτο δ’ ἄρ’ ἐν μέσσοισι δύω χρυσοῖο τάλαντα, τῷ δόμεν, ὃς μετὰ τοῖσι δίκην ἰθύντατα εἴπῃ. See Appendix A for a linguistic proof that the two talents were for the Judge.
Ancient Law, p. 375.
ἀνδρὶ δὲ νικηθέντι γυναῖκ’ ἐς μέσσον ἔθηκεν, πολλὰ δ’ ἐπίστατο ἔργα, τίον δέ ἑ τεσσαράβοιον.
Iliad, IX. 12 seqq.
Il. XXIII. 262 seqq.