Xenoph. De Vectigalibus, iv. 10, εἰ δὲ τις φήσειε καὶ χρυσίον μηδὲν ἧττον χρήσιμον εἶναι ἢ ἀργύριον, τοῦτο μὲν οὐκ ἀντιλέγω, ἐκεῖνο μέντοι οἶδα ὅτι καὶ χρυσίον ὅταν πολὺ παραφανῇ, αὐτὸ μὲν ἀτιμότερον γίγνεται, τὸ δὲ ἀργύριον τιμιώτερον ποιεῖ.

Strabo, IV. 208, συνεργασαμένων δὲ σὺν βαρβάροις τῶν Ἱταλιωτῶν ἐν διμήνῳ, παραχρῆμα τὸ χρυσίον εὐωνότερον γενέσθαι τῷ τρίτῳ μέρει καθ’ ὅλην τὴν Ἰταλίαν.

Pindar, Olymp. VII. 58 sq.

Numismatic Chron. VII. 185. That the Cyzicene staters were at some time and at some places (Cyzicus itself?) less in value than a Daric is made possible from the new-found Mimiambi of Herondas (VII. 96 seqq.); where 4 Darics seem worth more than 5 staters: ταύτηι δὲ δώσεισ κε[ῖ]νο τὸ ἕτερον ζεῦγοσ κόσου; πάλιν πρήμηνον ἀξίαν φωνὴν σεω<υ>τοῦ. Κ. στατήρασ πέντε ναὶ μὰ θεοὺσ φο[ι]τᾶι ἡ ψάλτρι’ <Εὐ>έτηρισ ἡμέρην πᾶσαν λαβεῖν ἀνώγουσ’· ἀλλ’ ἐγώ μιν [ἐχθα]ίρω κἢν τέσσαράσ μοι δαρεικοὺσ ὑπόσχηται ὁτεύνεκέν μευ τὴν γυναῖκα τωθάζει κακοῖσι δέ[ν]νοισ. ει ... χρείη.

Xen. Anab. V. 6. 23; VII. 3. 10. Dem. Phorm. p. 914.