شده بود. با این حال، آشکار بود که دولت مصر نیز نقش مهمی در این گفتگوها ایفا میکرد.
لرد کرومر تأیید کرد که دولت مصر شرطی اساسی قرار خواهد داد که مهاجران جدید به تابعیت دولت عثمانی درآمده و ملزم به رعایت قوانین مصر باشند، اما تا زمانی که اشغال بریتانیا ادامه دارد، این مهاجران همواره از رفتار عادلانه اطمینان خواهند داشت.
هرتزل از این نامه راضی بود و آن را سندی تاریخی توصیف کرد. دولت بریتانیا هرتزل را به عنوان رهبر صهیونیستها و جنبش تحت هدایت او را به عنوان یک طرف مذاکرهکننده به رسمیت شناخته بود. او از هماکنون «استان یهودیه در مصر» را تحت حاکمیت یک فرماندار یهودی و با سپاه دفاعی مختص به خود تحت فرماندهی افسران آنگلو-مصری میدید.
در نتیجهی مذاکرات انگلیسی، به نظر میرسید که لرد روتشیلد با هرتسل همنظر شده است. آن بانکدار سالخورده که دو سال پیش از دیدار با رهبر صهیونیستها امتناع کرده
بود، اکنون به دیدن او در هتلش رفت. وظیفهی بعدی هرتسل، سازماندهی کمیسیون بود. این کمیسیون متشکل بود از کسلر، مهندس اهل آفریقای جنوبی؛ هامفریز، بازرس ارشد اداره نقشهبرداری مصر؛ سرهنگ گلداسمیت که قرار بود در مورد زمین گزارش دهد؛ و دکتر سوسکین که قرار بود امکانات کشاورزی را بررسی کند. اسکار مارمورک مأمور تحقیق در مورد مسائل ساختوساز و مسکن و همچنین ایفای نقش به عنوان دبیر کل بود. دکتر هیلل یافه از بیمارستان یافه نیز قرار بود به مسائل مربوط به آبوهوا و بهداشت بپردازد.
کمیسیون با دشواریهای بزرگی روبهرو شد. مخالفتهایی از سوی ترکها وجود داشت. سوءتفاهمهایی میان هرتزل و گرینبرگ پیش آمده بود. خودِ هرتزل برای به نتیجه رساندن مذاکرات و رفع مشکلات به مصر رفت. مداخلهی او به هیچ وجه وضعیت را بهبود نبخشید. لرد کرومر نسبت به او بسیار سرد شده بود. او گزارش کلی کمیسیون را دریافت کرد که در آن آمده بود: «در شرایط کنونی، این سرزمین برای اسکان مهاجران کشورهای اروپایی کاملاً نامناسب است، اما اگر آبیاری کافی صورت گیرد، شرایط کشاورزی، بهداشتی و اقلیمی بهگونهای خواهد بود که بخشی از زمین که در حال حاضر بیابان است، میتواند جمعیتی قابلتوجه را در خود جای دهد.»
درخواست این امتیازنامه به توصیه لرد کرومر و با بهرهگیری از یک وکیل بلژیکیِ بلندپایه به عنوان نماینده حقوقی، توسط هرتصل ارائه شد. دولت مصر با طرح کلی این