چنانچه قدرتها اعلام آمادگی کنند که حاکمیت ما را بر قطعه زمینی بیطرف به رسمیت بشناسند، آنگاه «انجمن» برای تملک این زمین وارد مذاکره خواهد شد. در اینجا دو سرزمین مد نظر قرار میگیرند: فلسطین و آرژانتین. در هر دو کشور، آزمایشهای مهمی
در زمینه اسکان صورت گرفته است، هرچند بر پایه اصل نادرستِ نفوذ تدریجی یهودیان. نفوذ، لاجرم به سرانجامی بد میانجامد. این روند تا لحظه اجتنابناپذیری ادامه مییابد که جمعیت بومی احساس خطر کرده و دولت را وادار به متوقف کردن ورود بیشتر یهودیان میکند. در نتیجه، مهاجرت بیهوده است مگر آنکه ما حق حاکمیت برای ادامه چنین مهاجرتی را داشته باشیم.
جامعه یهودیان با حاکمان کنونی سرزمین وارد مذاکره خواهد شد و اگر آنان با این طرح موافق باشند، خود را تحتالحمایه قدرتهای اروپایی قرار خواهد داد. ما میتوانیم مزایای کلانی به مالکان کنونی سرزمین پیشنهاد دهیم، بخشی از بدهیهای عمومی را تقبل کنیم، جادههای جدیدی برای حملونقل بسازیم که حضور ما در کشور آن را ضروری میسازد، و کارهای بسیار دیگری انجام دهیم. ایجاد دولت ما برای کشورهای همجوار نیز سودمند خواهد بود، زیرا آبادانی یک نوار از زمین، ارزش مناطق پیرامونی آن را از طرق بیشماری افزایش میدهد.
فلسطین یا آرژانتین؟
آیا فلسطین را برگزینیم یا آرژانتین را؟ ما آنچه را به ما داده شود و آنچه را که افکار عمومی یهودیان برگزیند، خواهیم پذیرفت. «انجمن» هر دو مورد را تعیین خواهد کرد.
آرژانتین یکی از حاصلخیزترین کشورهای جهان است، در منطقهای وسیع گسترده شده، جمعیتی پراکنده دارد و از آبوهوایی معتدل برخوردار است. جمهوری آرژانتین از واگذاری بخشی از قلمرو خود به ما سود قابلتوجهی خواهد برد. نفوذ کنونی یهودیان قطعاً موجب بروز مقداری نارضایتی شده است و لازم خواهد بود که جمهوری را نسبت به تفاوت ذاتی جنبش جدیدمان آگاه سازیم.
فلسطین، میهن تاریخی و همواره بهیادماندنی ماست. نام فلسطین بهتنهایی با نیرویی شگفتانگیز و قدرتمند، مردم ما را به سوی خود میکشاند. اگر اعلیحضرت سلطان، فلسطین را به ما واگذار کنند، ما نیز در مقابل میتوانیم متعهد شویم که امور مالی سراسر ترکیه را سامان دهیم. ما در آنجا بخشی از حصار اروپا در برابر آسیا و پاسگاهی برای تمدن در تقابل با بربریت خواهیم بود. ما بهعنوان یک دولت بیطرف، با تمام اروپا در