Peregrinus mulo descendens stabulo includi, et manticam inferri jussit: quâ apertâ et coccineis sericis femoralibus extractis cum argenteo laciniato Περιζώματα , his sese induit, statimque, acinaci in manu, ad forum deambulavit.
Quod ubi peregrinus esset ingressus, uxorem tubicinis obviam euntem aspicit; illico cursum flectit, metuens ne nasus suus exploraretur, atque ad diversorium regressus est—exuit se vestibus; braccas coccineas sericas manticae imposuit mulumque educi jussit.
Francofurtum proficiscor, ait ille, et Argentoratum quatuor abhinc hebdomadis revertar.
Bene curasti hoc jumentum? (ait) muli faciem manu demulcens—me, manticamque mean, plus sexcentis mille passibus portavit.
Longa via est! respondet hospes, nisi plurimum esset negoti.—Enimvero, ait peregrinus, a Nasorum promontorio redii, et nasum speciosissimum, egregiosissimumque quem unquam quisquam sortitus est, acquisivi.
Dum peregrinus hanc miram rationem de seipso reddit, hospes et uxor ejus, oculis intentis, peregrini nasum contemplantur⸺Per sanctos sanctasque omnes, ait hospitis uxor, nasis duodecim maximis in toto Argentorato major est!—estne, ait illa mariti in aurem insusurrans, nonne est nasus praegrandis?
Dolus inest, anime mî, ait hospes—nasus est falsus.
Verus est, respondit uxor⸺
Ex abiete factus est, ait ille, terebinthinum olet⸻
Carbunculus inest, ait uxor.
Mortuus est nasus, respondit hospes.