Vespera quâdam frigidulâ, posteriori in parte mensis Augusti , peregrinus, mulo fusco colore insidens, manticâ a tergo, paucis indusiis, binis calceis, braccisque sericis coccineis repleta, Argentoratum ingressus est.
Militi eum percontanti, quum portas intraret dixit, se apud Nasorum promontorium fuisse, Francofurtum proficisci, et Argentoratum, transitu ad fines Sarmatiae mensis intervallo, reversurum.
Miles peregrini in faciem suspexit⸺Dî boni, nova forma nasi!
At multum mihi profuit, inquit peregrinus, carpum amento extrahens, e quo pependit acinaces: Loculo manum inseruit; et magnâ cum urbanitate, pilei parte anteriore tactâ manu sinistrâ, ut extendit dextram, militi florinum dedit et processit.
Dolet mihi, ait miles, tympanistam nanum et valgum alloquens, virum adeo urbanum vaginam perdidisse: itinerari haud poterit nudâ acinaci; neque vaginam toto Argentorato , habilem inveniet.⸻Nullam unquam habui, respondit peregrinus respiciens⸻seque comiter inclinans—hoc more gesto, nudam acinacem elevans, mulo lentò progrediente, ut nasum tueri possim.
Non immerito, benigne peregrine, respondit miles.
Nihili aestimo, ait ille tympanista, e pergamenâ factitius est.
Prout christianus sum, inquit miles, nasus ille, ni sexties major sit, meo esset conformis.
Crepitare audivi ait tympanista.
Mehercule! sanguinem emisit, respondit miles.