سخنرانیهای یهودستیزانهی شونرر ابراز میداشت؛ کسی که تلاش ویژهای برای جلب نظر دانشگاهها به کار بسته بود. هرتصل در مباحثات انجمن، با تندی علیه هرگونه ابراز همدردیِ آشکار یا پنهان با چنین عقایدی سخن میگفت. اما او پیش از آن نیز به تندیِ زبان و استقلالِ دیدگاههایش شهره بود. بدین ترتیب، او نه توانست نظر آن معدود همکیشانِ عضو انجمن را به خود جلب کند و نه نظر تودهی دانشجویان ژرمن را.
او از گزارشهای روزنامهها دریافته بود که جلسه یادبود واگنر، که انجمن برادریاش در آن شرکت داشت، به یک تظاهرات یهودستیزانه بدل شده است. بنابراین، انجمن او خود را با جنبشی همسو کرده بود که او، به عنوان یک باورمند به آزادی، حتی اگر یهودی هم نبود، ناچار به محکوم کردنش بود. «بسیار روشن است که با محدودیتی که به خاطر یهودی بودنم دارم (در زمان ورودم به انجمن، این واژه هنوز رایج نبود)، امروز از پیوستن به عضویتی که در واقع احتمالاً از من دریغ میشد، خودداری میکردم؛ همچنین باید برای هر انسان شریفی روشن باشد که در چنین شرایطی، نمیتوانم خواستار حفظ عضویتم باشم.» هرتسل از آن سازمان کنارهگیری کرد.
در ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۴، هرتسل در وین به عضویت کانون وکلا درآمد. دوران دانشجوییاش به پایان رسیده بود. عصر تازهای برای او آغاز شد، با این چالش که ثابت کند آیا چیزی در وجودش هست که بتواند آن را بنا نهد و به جهان اعلام کند یا خیر.
در ماه اوت، او کار وکالت خود را در خدمت دولت آغاز کرد و بهزودی به دادگاه سالزبورگ منتقل شد. اگرچه ممکن است در آن زمان چنان از یهودیت فاصله گرفته باشد که تنها غرور و احترامی شایسته برای احساسات والدینش میان او و غسل تعمید فاصله انداخته بود، اما نمیتوانست متوجه نباشد که بهعنوان یک یهودی، سطوح عالی سلسلهمراتب خدمات دولتی به رویش بسته خواهد بود. در ۵ اوت ۱۸۸۵، او از خدمت کنارهگیری کرد، با این تصمیم که شهرت و ثروت را در مقام یک نویسنده بجوید.
او سرشار از امید، سفری را آغاز کرد که قرار بود سرآغاز زندگی ادبیاش باشد. او به بلژیک و هلند سفر کرد و در برلین ارتباطات ارزشمندی برقرار نمود و به نویسندهای ثابت برای چندین روزنامه مهم تبدیل شد. بدینسان، دامنه ارتباطات و مناسبات او سال به سال گستردهتر شد و هنگامی که دوباره به سفر پرداخت، مخاطبانی روزبهروز وسیعتر در انتظار برداشتها و مشاهدات او بودند.
در کتابی از فُیِتونهای بازنشرشدهی هرتزل که در نخستین سالهای موفقیت او به عنوان روزنامهنگار منتشر شد، در مجموع هفت یا هشت سطر به یهودیان اختصاص یافته است.