II. مسئله یهود

اگر امروز بخواهیم دولتی بنیاد نهیم، این کار را به شیوه‌ای که هزار سال پیش تنها راه ممکن بود، انجام نخواهیم داد. بازگشت به مراحل کهن تمدن، آن‌گونه که بسیاری از

صهیونیست‌ها مایل به آن هستند، حماقت است. برای نمونه، فرض کنید ناچار باشیم سرزمینی را از شر جانوران درنده پاک‌سازی کنیم؛ ما این کار را به سبک اروپاییان سده پنجم انجام نخواهیم داد. ما نیزه و زوبین به دست نمی‌گیریم تا تک‌تک به دنبال خرس‌ها برویم؛ بلکه یک گروه شکار بزرگ و کارآمد سازمان‌دهی می‌کنیم، جانوران را گرد می‌آوریم و یک بمب «ملینیت» به میانشان می‌اندازیم.

اگر بخواهیم عملیات ساخت‌وساز انجام دهیم، توده‌ای از تیرک‌ها و شمع‌ها را در کرانه‌ی دریاچه‌ای فرو نخواهیم کرد، بلکه همان‌گونه خواهیم ساخت که مردمان امروز می‌سازند. در واقع، ما با سبکی جسورانه‌تر و باشکوه‌تر از هر آنچه پیش‌تر اتخاذ شده بود خواهیم ساخت، چرا که اکنون از امکاناتی برخورداریم که مردمان پیش از این هرگز در اختیار نداشتند.

مهاجرانی که در پایین‌ترین پله‌ی نردبان اقتصادی قرار دارند، به‌آرامی توسط کسانی از رده‌های بالاتر دنبال خواهند شد. کسانی که در این لحظه در ناامیدی به سر می‌برند، پیش‌قدم خواهند شد. آن‌ها توسط روشنفکران میان‌مایه‌ای هدایت می‌شوند که ما به‌وفور تولیدشان می‌کنیم و همه‌جا تحت تعقیب قرار می‌گیرند.

این جزوه بحثی کلی را دربارهٔ مسئلهٔ یهود آغاز خواهد کرد، اما این بدان معنا نیست که قرار است دربارهٔ آن رأی‌گیری شود. چنین نتیجه‌ای، آرمان را از همان ابتدا به نابودی می‌کشاند و مخالفان باید به یاد داشته باشند که همراهی یا مخالفت، کاملاً داوطلبانه است. هر کس که نمی‌خواهد با ما بیاید، باید همان‌جا بماند.

هر آن کس که مایل است به ما بپیوندد، زیر پرچم ما گرد آید و با زبان و قلم و عمل، برای آرمان ما بجنگد.

آن دسته از یهودیانی که با ایده ما درباره تشکیل دولت موافق باشند، به این انجمن خواهند پیوست و بدین‌سان، انجمن مجاز خواهد بود که به نام مردم ما با دولت‌ها به مذاکره و گفتگو بپردازد. بدین ترتیب، این انجمن در روابط خود با دولت‌ها به عنوان یک قدرتِ دولت‌ساز به رسمیت شناخته خواهد شد. این به رسمیت شناخته شدن، در عمل دولت را پدید خواهد آورد.