من شیوهٔ اجرای «نظام پرداخت کالا» (Truck system) و در واقع جزئیات بیشمار هیچ فرآیندی را شرح نخواهم داد، چرا که بیم آن دارم خوانندگانم را سردرگم کنم. به زنان اجازه داده نخواهد شد که هیچ کار طاقتفرسایی انجام دهند و یا اضافهکاری کنند.
زنان باردار از انجام هرگونه کاری معاف خواهند بود و توسط «کامیون» با مواد غذایی مغذی تأمین خواهند شد. ما میخواهیم نسلهای آیندهمان، مردان و زنانی قوی باشند.
ما کودکان را از همان آغاز، آنگونه که میخواهیم، تربیت خواهیم کرد؛ اما در این باره نیز سخن بیشتری نخواهم گفت.
اظهارات من در باب مسکن کارگران و کارگران غیرماهر و شیوه زندگی آنان، بیش از سایر بخشهای طرح من، آرمانگرایانه نیست. هر آنچه از آن سخن گفتهام، هماکنون در حال اجراست، منتها در مقیاسی بسیار کوچک که نه مورد توجه قرار گرفته و نه درک شده است. «کمک از طریق کار» (Assistance par le Travail) که در پاریس با آن آشنا شدم و آن را درک کردم، در حل مسئله یهود برای من بسیار راهگشا بود.
تسکین از طریق کار
نظام اعانهرسانی از طریق کار که اکنون در پاریس، در بسیاری از شهرهای دیگر فرانسه، در انگلستان، در سوئیس و در آمریکا به کار گرفته میشود، پدیدهای بسیار کوچک است، اما ظرفیت گسترش بسیار زیادی دارد.
اصلِ رهایی از طریق کار چیست؟
اصل کار چنین است: فراهم آوردن کاری آسان و غیرتخصصی برای هر فرد نیازمند، همچون خرد کردن هیزم یا بریدن ترکههای چوبی که برای روشن کردن بخاری در خانههای پاریس استفاده میشود. این نوعی کارِ زندان پیش از ارتکاب جرم است، که بدون خدشهدار شدن حیثیت فرد انجام میگیرد. هدف این است که با فراهم آوردن کار و آزمودن تمایل افراد به انجام آن، از روی آوردن آنان به جرم به دلیل فقر جلوگیری شود. هرگز نباید اجازه داد گرسنگی، انسانها را به خودکشی بکشاند؛ چرا که چنین خودکشیهایی عمیقترین ننگ برای تمدنی است که به ثروتمندان اجازه میدهد تکههای لذیذ غذا را برای سگهایشان پرتاب کنند.
بنابراین، امداد از طریق کار، برای همه اشتغال فراهم میآورد. اما این نظام نقصی بزرگ دارد؛ تقاضای کافی برای محصولاتِ کارگرانِ غیرمتخصصی که به کار گماشته شدهاند