موعود تحت تأثیر یهودیان توسعه یافته است. قلمرو آن در شرق و غرب رود اردن قرار دارد. سرزمین مردهی سال ۱۸۹۸ اکنون کاملاً زنده است. خالقان واقعی آن، مهندسان آبیاری بودند. فناوری به کار شکل تازهای بخشیده بود و نظام اجتماعی و اقتصادی نوینی پدید آمده بود که «متقابلگرا» توصیف میشود؛ یک تعاونی عظیم، شکلی میانجی میان فردگرایی و جمعگرایی. حیفا به یک شهر جهانی بدل شده بود. در اطراف شهر مقدس اورشلیم، حومههای مدرن، بلوارهای سایهدار و پارکها، مؤسسات آموزشی، اماکن تفریحی و بازارها سر برآورده بودند؛ «شهری جهانی در روح قرن بیستم». در این سرزمین جدید، اعراب دوشادوش یهودیان در دوستی زندگی میکنند.
«آلتنولند» (سرزمین کهننو) آن تأثیری را که هرتصل انتظار داشت، بر جای نگذاشت. این کتاب در درون جنبش صهیونیسم، بیش از آنکه سودمند باشد، زیانبار بود. بسیاری از دوستان هرتصل از اینکه رمان تا این حد از روح یهودی تهی بود، ناامید شدند. این اثر، رستاخیز عبری را نادیده گرفته بود. رمان، تندترین انتقادها را از جانب «آحاد هعام» برانگیخت.
در حالی که هرتسل غرق در اقدامات سیاسی بود، به پایتختهای اروپایی سفر میکرد، با شخصیتهای برجستهای که علاقهشان را به صهیونیسم جلب کرده بود مکاتبه داشت، و گزارشهایی را به کنگره صهیونیسم یا کمیته اجرایی ارائه میداد و اغلب در کشمکش خود با احزاب نوپای صهیونیستی با موقعیتهای بحرانی روبرو میشد، سازمان صهیونیستی به تدریج به نهادی پذیرفتهشده در زندگی یهودیان تبدیل میشد. این سازمان، تریبون بینالمللی برای بحث پیرامون مسئله یهود بود. «صندوق ملی یهود» در چهارمین کنگره که در سال ۱۹۰۰ در لندن برگزار شد، تأسیس گردید. «تراست استعماری یهود» نیز سرانجام با دفتر مرکزی در لندن بنیان نهاده شد.
نخستین حزب صهیونیستی در کنگره، «فراکسیون دموکراتیک» به رهبری لئو موتسکین بود، اما دیری نپایید که حزب «میزراحی» و نطفههای یک حزب کارگری نیز به آن افزوده شدند. نه تنها سخنرانیهای پرشور دکتر نوردو، بلکه بسیاری از مجادلات نیز کنگرهها را «شکل میدادند». مسئله فرهنگی، موضوع همیشگی کنگره بود. همچنین بحثهای بسیاری پیرامون آنچه مسئله صهیونیسم «عملی» و «سیاسی» نامیده میشد، در جریان بود. روسها، به رهبری اوسیشکین، همگی قویاً با تأکید بر «منشور» مخالف بودند و با سماجتی کلافهکننده، برای کار فوری در فلسطین تلاش میکردند.
در جریان این بحثها که سالها به درازا کشید، کنگره به کانونی برای بررسی مسائل بینالمللی یهودیان بدل شد و سخنوران و نظریهپردازانی با درجات گوناگونی از استعداد