CodalSearch this book — or all of Codal…⌘K
nydus/The Jewish StatePublic
Page 112 of 119
Table of Contents

VI. نتیجه‌گیری

فرجامی را جز مردمان نادان، کسی هراس به دل راه نمی‌دهد. تمدن کنونی ما سلاح‌هایی به‌قدر کافی نیرومند برای دفاع از خویش در اختیار دارد.

اعتراضات بی‌شماری بر پایه‌های پست استوار خواهد بود، چرا که در این جهان، آدم‌های پست بیش از بزرگ‌منشان هستند. من کوشیده‌ام برخی از این پندارهای کوته‌بینانه را بزدایم؛ و هر کس که مایل است زیر پرچم سفید ما با هفت ستاره‌اش گام بردارد، باید در این کارزار روشنگری یاری رساند. شاید لازم باشد پیش از هر چیز، با بسیاری از افراد بدخواه، تنگ‌نظر و کوته‌بین از نژاد خودمان بجنگیم.

باز هم خواهند گفت که من دارم به یهودستیزان سلاح می‌دهم. چرا؟ چون حقیقت را می‌پذیرم؟ چون اصرار ندارم که در میان مخالفان ما، هیچ‌کس جز انسان‌های شریف وجود ندارد؟

آیا مردم نخواهند گفت که من راه آسیب رساندن به خودمان را به دشمنانمان نشان می‌دهم؟ من این را کاملاً رد می‌کنم. پیشنهاد من تنها با رضایت آزادانه اکثریت یهودیان قابل اجراست. ممکن است علیه افراد یا حتی گروه‌هایی از قدرتمندترین یهودیان اقداماتی صورت گیرد، اما دولت‌ها هرگز علیه تمامی یهودیان دست به اقدام نخواهند زد. حقوق برابر یهودیان در برابر قانون، آنجا که یک بار اعطا شده باشد، قابل سلب نیست؛ چرا که نخستین تلاش برای سلب آن، بی‌درنگ تمامی یهودیان، اعم از غنی و فقیر، را به صفوف احزاب انقلابی خواهد راند. آغاز هرگونه اقدام رسمیِ بی‌عدالتی علیه یهودیان، همواره بحران‌های اقتصادی به بار می‌آورد. بنابراین، هیچ سلاحی نمی‌تواند به طور مؤثر علیه ما به کار رود، زیرا این سلاح‌ها به دستانِ به‌کارگیرنده‌شان آسیب می‌رسانند. در این میان، نفرت به سرعت رو به فزونی است. ثروتمندان چندان آن را حس نمی‌کنند، اما فقیران ما چرا. بیایید از فقیرانمان بپرسیم، کسانی که از آخرین باری که یهودستیزی برداشته شد، بیش از هر زمان دیگری به طبقه کارگرِ بی‌چیز بدل شده‌اند.

برخی از مردان متمکن ما ممکن است بگویند که فشار هنوز آن‌قدر شدید نیست که مهاجرت را توجیه کند، و هر اخراج اجباری نشان می‌دهد که مردم ما تا چه حد برای رفتن بی‌میل هستند. درست است، زیرا آن‌ها نمی‌دانند به کجا بروند؛ زیرا تنها از مشکلی به مشکل دیگر می‌افتند. اما ما راه سرزمین موعود را به آن‌ها نشان می‌دهیم؛ و نیروی شکوهمند شور و اشتیاق باید با نیروی هولناک عادت به مبارزه برخیزد.

آیا آزار و اذیت‌ها دیگر به اندازه قرون وسطی بدخیم نیستند؟ درست است، اما حساسیت ما افزایش یافته، به‌طوری که هیچ کاهشی در رنج‌هایمان احساس نمی‌کنیم؛ آزار و اذیت‌های طولانی‌مدت، اعصاب ما را بیش از حد فرسوده کرده است.

112