کشاورزان آمریکایی بر اساس نظام تعاون در ساختوساز خانهها کار میکنند. این نظامِ بهغایت دوستانه و کودکانه، که بهاندازهی خانههای چوبیِ ساختهشده با آن، زمخت و بدقواره است، میتواند در مسیرهایی بسیار ظریفتر تکامل یابد.
کارگران ساده
کارگران غیرماهر ما، که در ابتدا از مخازن عظیم روسیه و رومانی خواهند آمد، البته باید در ساختوساز خانهها به یکدیگر یاری رسانند. آنها در آغاز ناچار خواهند بود با چوب بنا کنند، زیرا آهن بلافاصله در دسترس نخواهد بود. بعدها، ساختمانهای اولیه، ناکافی و موقتی با مسکنهای برتر جایگزین خواهند شد.
کارگران غیرماهر ما ابتدا با همکاری یکدیگر این سرپناهها را برپا خواهند کرد؛ و سپس با کار خود، نه بلافاصله، بلکه پس از سه سال رفتار شایسته، خانههایشان را به عنوان دارایی دائمی به دست خواهند آورد. بدین ترتیب، ما مردانی پرانرژی و کارآمد را به خدمت خواهیم گرفت و این افراد با سه سال کار تحت انضباطی مطلوب، بهطور عملی برای زندگی آموزش خواهند دید.
پیشتر گفتم که شرکت مجبور نخواهد بود به این کارگرانِ غیرمتخصص دستمزدی بپردازد. آنها قرار است با چه چیزی زندگی کنند؟
در مجموع، من با نظام «تراک»[A] مخالفم، اما در مورد این مهاجران نخستین، ناچار باید به کار گرفته شود. شرکت از جهات بسیاری تأمینکنندهی نیازهای آنان است، پس میتواند مسئولیت معاششان را نیز بر عهده بگیرد. در هر صورت، نظام تراک تنها در طول چند سال نخست اعمال خواهد شد و با جلوگیری از استثمار کارگران توسط خردهفروشان، مالکان و غیره، به نفع آنان خواهد بود. بدین ترتیب، شرکت از همان آغاز کار، امکانِ ازسرگیریِ همان پیشهها را برای آن دسته از افراد ما که در اینجا به ناچار دستفروش و دورهگرد هستند، در آنجا غیرممکن خواهد ساخت. همچنین شرکت، افراد دائمالخمر و لاابالی را نیز دور نگه خواهد داشت. پس آیا در دورهی نخست استقرار، اصلاً دستمزدی پرداخت نخواهد شد؟ قطعاً برای اضافهکاری دستمزد پرداخت خواهد شد.
روزِ هفتساعته
روز هفتساعته، روز کاری معمول است.