او پیروانش را در وین سازماندهی کرد. او کانون حلقهای بود که افرادی در آن حضور داشتند که بعدها به عضویت نخستین «کمیته اقدامات صهیونیستی» درآمدند. در نوامبر ۱۸۹۶، او برای نخستین بار در یک گردهمایی عمومی در وین سخنرانی کرد. در این سخنرانی، او از اصطلاح «دولت یهود» استفاده نکرد و در بیشتر اظهارات عمومیاش در آن زمان نیز آن را به کار نبرد. او محتاط شده بود. او نمیخواست به فعالیتهای سیاسیاش در قسطنطنیه لطمهای بزند.
او همچنان به فکر انتشار یک روزنامه بود، اما بودجهای برای این منظور وجود نداشت. گزارشهایی مبنی بر قصد او برای انتشار روزنامه، توجه تعدادی از شخصیتها و گروهها را در برلین به خود جلب کرد. دانشجویان یهودی روس به رهبری لئو موتسکین، و گروهی به نام «اسرائیل جوان» به سرپرستی هاینریش لووه حضور داشتند. کنفرانسی در ۶ و ۷ مارس ۱۸۹۷، به دعوت دکتر اوسیاس تون، ویلی بامبوس و ناتان بیرنبام برگزار شد. آنها گرد هم آمده بودند تا درباره یک روزنامه گفتگو کنند، اما نخستین کنگره صهیونیستی در همین نشست پایهگذاری شد. پیشنهاد هرتصل برای فراخوان یک کنفرانس عمومی صهیونیستی در مونیخ مورد موافقت قرار گرفت. هرتصل در اطلاعیه مقدماتی برای فراخوان این کنفرانس یا کنگره، چنین گفت:
«مسئله یهود باید از حیطه کنترل فرد خیرخواه خارج شود. باید مجمعی ایجاد گردد که هر کس به نمایندگی از قوم یهود عمل میکند، در برابر آن حاضر شود و در قبال آن پاسخگو باشد.»
هر یک از ایدههای هرتزل با اعتراضات و هیجان عمومی مواجه میشد. این اعتراضات معمولاً توسط یهودیان آغاز میشد. فراخوان برگزاری کنگره، خشم بسیاری را در محافل محافظهکار برانگیخت. خاخامهای آلمان نه تنها به برگزاری کنگره، بلکه به انتخاب مونیخ نیز اعتراض کردند.
جنجالهای پیرامون کنگره، هرتصل را متقاعد کرد که انتشار هفتهنامه «دی ولت» (Die Welt) را آغاز کند. نخستین شماره آن در ۴ ژوئن ۱۸۹۷ منتشر شد و هرتصل خود هزینههای آن را تأمین کرد. این نشریه پدیدهای نو در زندگی یهودیان بود. در واقع، این نشریه ارگان رسمی کنگره محسوب میشد. «دی ولت» در تمام طول زندگی هرتصل، مروج اندیشههای او باقی ماند. در ابتدا، هرتصل مقالات متعددی برای آن مینوشت. او بهطور مرتب گزارشهای هفتگی از تمامی فعالیتهای مرتبط با جنبش را ارسال میکرد. او مسئول بسیاری از مقالات و یادداشتهای بدون امضا بود. هرتصل تمامی جزئیات