CodalSearch this book — or all of Codal…⌘K
nydus/The Notebooks of Leonardo da VinciPublic
Página 870 de 1359
Table of Contents

XI. Escultura

estas las disuelven en parte, y las llevan consigo al océano y a los demás mares, de donde las nubes, las engendradoras de los ríos, no se la llevan jamás. Y el mar sería más salado en nuestros tiempos que lo fue jamás en cualquier otro; y si el adversario dijera que en un tiempo infinito el mar se secaría o se congelaría convirtiéndose en sal, a esto respondo que esta sal es devuelta a la tierra mediante la liberación de aquella parte de la tierra que emerge del mar con la sal que ha adquirido, y los ríos la devuelven a la tierra bajo el mar.

[Footnote: Véase PLINIO, Hist. Nat. II, CIII [C]. Itaque Solis ardore siccatur liquor: et hoc esse masculum sidus accepimus, torrens cuncta sorbensque. (cp. CIV.) Sic mari late patenti saporem incoqui salis, aut quia exhausto inde dulci tenuique, quod facillime trahat vis ignea, omne asperius crassiusque linquatur: ideo summa aequorum aqua dulciorem profundam; hanc esse veriorem causam, quam quod mare terrae sudor sit aeternus: aut quia plurimum ex arido misceatur illi vapore: aut quia terrae natura sicut medicatas aquas inficiat … (cp. CV): altissimum mare XV. stadiorum Fabianus tradit. Alii n Ponto coadverso Coraxorum gentis (vocant B Ponti) trecentis fere a continenti stadiis immensam altitudinem maris tradunt, vadis nunquam repertis. (cp. CVI [CIII]) *Mirabilius id faciunt aquae dulces, juxta mare, ut fistulis emicantes. Nam nec aquarum natura a miraculis cessat. Dulces mari invehuntur, leviores haud dubie. Ideo et marinae, quarum natura gravior, magis invecta sustinent. Quaedam

870