Ibi (sc. prope Belbes in Aegypto) vidimus sanctum unum Saracenicum inter arenarum cumulos, ita ut ex utero matris prodiit nudum sedentem.
Mos est, ut didicimus, Mahometistis, ut eos, qui amentes et sine ratione sunt, pro sanctis colant et venerentur. Insuper et eos, qui cum diu vitam egerint inquinatissimam, voluntariam demum poenitentiam et paupertatem, sanctitate venerandos deputant.
Ejusmodi vero genus hominum libertatem quandam effrenem habent, domos quos volunt intrandi, edendi, bibendi, et quod majus est, concumbendi; ex quo concubitu, si proles secuta fuerit, sancta similiter habetur. His ergo hominibus dum vivunt, magnos exhibent honores; mortuis vero vel templa vel monumenta extruunt amplissima, eosque contingere ac sepelire maximae fortunae ducunt loco.
Audivimus haec dicta et dicenda per interpretem a Mucrelo nostro. Insuper sanctum illud, quern eo loco vidimus, publicitus apprime commendari, eum esse hominem sanctum, divinum ac integritate praecipuum; eo quod, nec feminarum unquam esset, nec puerorum, sed tantummodo asellarum concubitor atque mularum.
(Peregr. Baumgarten, 1. ii. c. i. p. 73.)
¿Dónde están entonces esos principios innatos de justicia, piedad, gratitud, equidad, castidad? ¿O dónde está ese consentimiento universal que nos asegura que existen tales reglas innatas?
- Los homicidios en duelos, cuando la moda los ha hecho honorables, se cometen sin ningún remordimiento de conciencia: es más, en muchos lugares la inocencia en este caso es la mayor ignominia.
Y si miramos al exterior para observar a los hombres tal como son, descubriremos que sienten remordimiento, en un lugar, por hacer o dejar de hacer aquello que otros, en otro lugar, consideran digno de mérito.