temprana: pues Ovidio no puede haber escrito la elegía después del año cuarenta y tres de su propia vida, y cuánto antes es incierto. En la décima elegía del cuarto libro, De Tristibus, observa que los hados habían concedido poco tiempo para el cultivo de su amistad con Tíbulos.
Virgilium vidi tantum: nec avara Tibullo
Tempus amicitiae fata dedere meae.
Successor fuit hic tibi, Galle; Propertius illi:
Quartus ab his serie temporis ipse fui.
Utque ego majores, sic me coluere minores.
> (187) Virgil I only saw, and envious fate
> Did soon my friend Tibullus hence translate.
> He followed Gallus, and Propertius him,
> And I myself was fourth in course of time.—Catlin.Como tanto Ovidio como Tíbulo vivieron en Roma, pertenecían ambos al orden ecuestre y tenían disposiciones afines, es natural suponer que su conocimiento comenzó en una época temprana; y si, después de todo, fue de corta duración, no habría improbabilidad en concluir que Tíbulo murió a la edad de unos pocos años menos de treinta.
Es evidente, sin embargo, que los biógrafos han cometido un error con respecto al nacimiento de este poeta; pues en el pasaje antes citado de las Tristia, Ovidio menciona a Tíbulo como un escritor que, aunque contemporáneo suyo, era mucho mayor que él. A partir de este pasaje estaríamos justificados en situar la muerte de Tíbulo entre el año cuarenta y el cincuenta de su edad, y más bien cerca de este último periodo; pues, de otro modo, Horacio difícilmente lo habría mencionado de la manera en que lo hace en una de sus epístolas.
Albi, nostrorum sermonum candide judex,
Quid nunc te dicam facere in regione Pedana?